Не те видях. Зората се разпука
и аз погледнах слънчевия свят
когато ти бе минала оттука
и покосила много нежен цвят.
Една легенда ми разказа само
за аления мак, окървавил
полетата, където тежко рамо
пшениченият клас е наклонил.
И ти, отнела толкова копнежи,
легенда би останала за мен,
в която само споменът бележи
печален край на древен Картаген.
Но аз видях едно момче, което
загубило баща си в Балатон,
на братската могила сред полето
посипа с мак снарядния патрон.
То вярваше, че винаги ще има
за братските могили по света,
от Тропика до полюсната зима
в сърцата ни омраза и цветя.
Comments
Angel Popov
Fri, 05/10/2013 - 21:10
Permalink
Благодаря за сърдечните
Благодаря за сърдечните коментари, Wendy и Христо! Писано е преди доста години по действителен случай. Опитах се да погледна войната през детските искрени очи...
Pages